เฮ้ย .. วานนี้ได้โอกาสมาอัพบล็อคซะหน่อย ... หายไปพร้อมๆ กับการประกาศใช้ พรก.ฉุกเฉินเยย... การเมืองหนอ ...
อย่าพูดถึงสงกรานต์เยย .. เหมือนตัวอะไรสักอย่างที่กลัวน้ำ (หมาบ้าไง ... ตอบให้และ เหอ เหอ) ...
คายๆ ที่ว่าได้หยุดงาน 10 วัน ได้ปิดเทอมเหมือนเด็กน้อย ... แต่ทำไมตรูไม่ได้หยุด ไม่ได้พักกะเค้าบ้างหว่า .... (ก็เมิง..ไม่พักเองนี่หว่า) ... ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายนมาและ เดินสายครับ...ขอบอก ไปงานเลี้ยงเปิดบ้านใหม่ ... ใกล้ปู้นๆๆๆๆ.... (เออที่ไหนหว่า...อ๋อไทรโยค...อ่าน๊า) มาว....ว....ตามระเบียบ ... หลังจากนั้นก็เป็นหมาน้อยเฝ้าบ้าน ... ก็คุณหญิงไม่อยู่ คุณเธอไปเที่ยวกระบี่ พังงา ภูเก็ต นครศรีฯ...แล้วก็ สงขลา .... น่าอิจฉาชะมัด 
ที่สำคัญไม่ได้ไปไหน ก็กลัวแดดอ๊ะ ... ที่นี่แดดแรงมากๆ .... โค-ตะ-ระ ร้อนจริงๆ .... โอ๊ย...จะละลายอยู่แว้ว ...
17 เมษายน 2552 วานสุดท้ายของเทศกาลแว้ว ... วานนี้ก็เลยออกไปเล่นน้ำซะหน่อย ... แหม!! 1 ปี มีแค่ครั้งเดียว ดูดิ๊ เรตติ้งยังดีหรือป่าว .... ไม่เคยผิดหวังอีกและ ... ยังดูดีอยู่ (เหอ เหอ ไม่ได้วิ่งไปชนน้ำนะ ... แต่น้ำมันวิ่งมาชนเอง)
หนุกอ๊ะ ... ไม่ยักกะรู้ว่าสงกรานต์ที่นี่จะเล่นกันหนุกหนาน และที่สำคัญ ... สุภาพสุดๆ
18 เมษายน 2552 เดินทางอีกและ .... ไปศูนย์บริจาคโลหิตแห่งชาติมาอ๊ะ ... (บอกซะเต็มยศเยยย...) อืม ... มาถึงที่หมายประมาณ 8.45 น. โฮ..ขนาดมาแต่เช้านะเนี่ย ... คนเยอะจัง ก่อนหน้าเราก็มีเรียกไปแล้วไม่น้อยอ๊ะ .... ได้คิวที่ 66 แต่ก่อนที่จะมาถึงคิวฉันอ๊ะ .... ยังเป็นคิวที่ เก้าร้อยก่าๆ อยู่เลย .... แล้วมานจะเก้าร้อยเท่าไหร่เนี่ย....
ก็อย่างที่รู้ๆ สิ่งที่กลัวที่สุดอ๊ะ ... ไม่ใช่เข็มเล่มหญ่าย....ย แต่กลัวน้ำหนักไม่ได้เกณฑ์ ทั้งๆ ที่กิน กิน กิน แล้วก็กิน อ่าน๊า ... ทั้งๆ ที่รู้สึกว่าตัวเองบวมขึ้น อ้วนขึ้น ทำไมหนอ น้ำหนักถึงขึ้นมานิดเดียว .... (สงสัยจะบวมไขมัน แหงๆ ) แต่ก็โอเช ผ่าน
อีกอย่างที่กลัว ... ต้องเจาะเทสความเข้มของเลือด ... อ๊ะๆ ไม่ได้กลัวเลือดลอยนะ ... กลัวเข็มอ๊ะ ... (อืม...กลัวเลือดลอยด้วย เพราะช่วงนี้ ... สุราเป็นระยะ ๆ ... ก็มันเครียดนี่หว่า .. ก็เรื่องของตาบ๊องนั่นแหละ
หลังจากนั้น ก็ดื่มน้ำ เยอะๆ เลือดจะได้ไหลดีขึ้น ... โฮ... อีกเกือบ 30 คิวเลยนะเนี่ย กว่าจะขึ้นเขียง .... ทำไมเห็นหลายๆ คน ถึงเจาะแขนขวาไม่ได้นะ .... แต่ฉัน เหรอ "ได้ทั้งนั้น" (ถ้าเป็นเธอ แค่เอ่ยปาก ก็ได้ทั้งนั้น ฉันทำให้ได้ทั้งนั้น) ... ครั้งนี้เหรอ ... ข้างขวาฮับ ... วันนี้ยังเป็นจุดๆ อยู่เลย (เอ ไอ้จุดๆ นี่มันตัวอะไร ขาวกะดำ) ... นี่ถ้าใครเห็น ก็คงคิดอ๊ะ ... มีลอยเข็มทั้ง 2 แขนเยย ... "อ้ายนี่ มันเล่นยาแน่ .... เหอ เหอ"
เห็นคนอื่นเป็นลมเยอะกันจัง ... โฮ ... ยาลม ยาดม ยาหม่อง อยู่ไหนหว่า ... ดูดสักปรืดดิ๊ ... โอ้พระเจ้า .. ชื่นใจแฮะ ขออีกสักทีแล้วกัน .... (โลภมากนะเนี่ย อิอิ) โฮ ... พอเจ้าแท่งเหล็กแหลม จิ้มเข้าที่แขน น้ำสีแดงเข้ม ... วิ่งปรู๊ด.....ด ไปตามสาย เข้าไปในถุงเยย ... ภูมิใจสุดๆ เยย ... เลือดของเรามันวิ่งเร็วเหมือนกันนะเนี่ย ... อ๊ะๆ ไม่ได้รีบนะ ... เพราะถ้าเราบีบมือเร็ว เลือดไหลออกมาเร็วก็จริง แต่มันเป็นการเร่ง จะทำให้หน้ามืด และ .... วิ้งๆ ๆๆ ได้
เอ....แล้วเลือดของเรา ใครน๊อ จะได้ไปเอ่ย ... นี่ก็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่มานอนให้เค้าเอาเข็มจิ้มแบบนี้ .... นี่ถ้าวันนี้มาถึงกาชาด แล้วให้เลือดไม่ได้ ... คงรู้สึกแย่แน่ๆ เยย ... เพราะเมื่อครั้งก่อนที่มา ... น้ำหนักน้อย ก็ให้ไม่ได้ ... ทั้งๆ ที่โดนพี่ดุแล้วนะ "ตัวเท่าลูกหมา น้ำหนักจะถึงเหรอเนี่ย ... เอ๊า ถ้าเป็นสิ่งที่เราต้องการ ก็ตามใจ ..." ขอบใจนะตาบ๊อง เธอนี่ก็น่าฮักสำเหมอสำหรับข้าจ้าวเยย ...
ถึงฉันจะไม่ใช่คนที่เธอรัก ... อย่างน้อยเธอก็คือคนที่ฉันรักนะ ... รู้ป๊ะ
เวลาที่ฝนตก .. รู้ไว้นะ .. "ฉันคิดถึงเธอ"
