สวัสดีเจ้าค่ะ ...
นานแล้วที่ไม่ได้แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนที่นี่ ... อาจจะเพราะไม่มีเวลาว่างมั่ง ... ไม่ได้ใช้โทรศัพท์อย่างเป็นทางการมาประมาณ เดือนแล้ว ... ระบบสัญญาณมีปัญหาทำให้ฉันไม่ได้คุยกับเธอเลยในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ... ทำให้เธอเองก็คงเข้าใจว่าฉันมีอะไรที่เปลี่ยนไป ... น้อยใจฉันหรือป่าว แต่เธอคงไม่รู้หรอกว่ามันทรมานนะในแต่ละวัน หยิบโทรศัพท์จะโทรหาแต่ไม่มีคลื่น คุยกันก็ไม่รู้เรื่อง ทั้งๆ ที่คิดถึงเธอมากมาย ...
เมื่อเดือนที่แล้ววันเกิดตาบ๊อง ... ทั้งๆ ที่เลื่อนนัดกันมาหลายต่อหลายครั้ง สุดท้ายก็ไม่ได้พบกันอีกแล้ว ... เธอก็มีงานของเธอ ส่วนฉันก็มีหน้าที่ของฉัน ... แต่เชื่อนะเราต้องมีเวลาที่ตรงกัน ...
ทั้งๆ ที่วันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ตั้งใจจะไปหาเธอ แต่มันก็เหมือนมีอะไรทำให้เราไม่ได้พบกันอีกแล้ว ... ทำไมฉันถึงเห็นว่าหน้าที่ ที่คนอื่นไม่เห็นความสำคัญเลย ทำไมฉันเห็นมันสำคัญ ... จนทำให้ฉันพลาดโอกาสที่จะได้พบกัน ... ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจฉันเสมอ ..
ของขวัญวันเกิดได้รับแล้วนะ ... หวังว่าเธอคงชอบ ฉันเดินเข้าไปในร้านหนังสือ เลือกเล่มที่ดีที่สุดและมีความหมายที่สุด หวังว่าเธอคงชอบ เสื้อที่ส่งไปให้เธอคงใส่ได้นะ ... ฉันว่ามันเป็นคำพูดติดปากระหว่างเรา ฉันเห็นแล้วก็อดนึกถึงเธอไม่ได้ ... ทุกๆ อย่างที่อยู่รอบๆ ตัวฉัน ไม่มีอะไรที่ไม่เป็นเธอ ... แม้แต่เวลาที่นั่งเขียนอยู่นี่ ก็เพราะเธอ ที่เลือกที่นี่ก็เพราะเธอ ...
อาจจะนานมาก .. ไม่ใช่วันนี้ หรือพรุ่งนี้ อาจจะเป็นเดือน ครึ่งปี หรือเป็นปี ฉันก็พร้อมที่จะรอ เพราะฉันเลือกที่จะรอแล้วนี่นา ...
ถ้าเธอจำได้ .. ฉันเคยบอกเธอว่า "ไม่ว่าเธอจะหันมามองฉันหรือป่าว ... ฉันก็จะเดินตามเธอไปเรื่อยๆ ช้าๆ รักษาระยะห่าง ไม่ให้ไกลไปกว่านี้ หรือเข้าใกล้จนเธอลำบากใจ ..."
ฉันก็ถามตัวเองเสมอ "ฉันรักเธอหรือป่าว" ... ทุกครั้งที่มีคำตอบว่า "ไม่ใช่" .. ฉันรู้สึกว่าคำพูดมันขัดกับความเป็นจริงเสมอ มันขัดกับใจ กับความรู้สึก ...
"ฉันรักเธอ"
และคงปฏิเสธไม่ได้ว่าการห่างกันแต่ละครั้งของเราฉันทรมานไม่น้อย ... ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จัก จนถึงวันนี้ฉันก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ ... ไม่มีน้อยลง ไม่มากมาย แต่มันก็ยังรักษาระยะไว้เช่นเดิม ...
"อย่าทิ้งกันไปไหนนะ ... ขอร้อง" เธอกำลังจะไปไหนสักที่ ที่ซึ่งฉันขอร้องไม่ให้ไป เธอก็ยังยืนยันที่จะไป ... บอกฉันแค่เพียงว่า "เราจะไม่ได้คุยกันสักพักชั้นจะไปทำงาน ในที่ที่ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเตอร์ ไม่มีเครื่องมือสื่อสารที่จะติดต่อกับเธอได้ ปลายปีจะกลับมา ..."
"ไม่ไปไม่ได้เหรอ" การนับถอยหลังมันทรมาน เธอก็รู้ ... "แป๊บเดียวเอง เด๋วฉันก็กลับ" ... แล้วถ้ากลับมาเธอคงไม่มีแฟนใหม่ใช่มั๊ย ... เธอจะไม่ลืมฉันใช่มั๊ย ... เธอจะโทรหาฉันคนแรกใช่มั๊ย ..
เมื่อเช้า ทั้งๆ ที่โทรศัพท์ก็ไม่ดี แต่ก็เลือกที่จะกดเบอร์ของเธอ "เธอหายไปไหนมา ชั้นโทรหาเธอก็ไม่ติด โทรไปบ้านก็ไม่โทรกลับ พรุ่งนี้ฉันจะไปแล้วนะ" เสียงของเค้าดังตามสายมา ฉันได้แต่เงียบ พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ เอ่อ พร้อมที่จะล้นออกมา ... จิงเหรอ จะไปแล้วจิงๆเหรอ ... ระยะทางของเราไกลกันไม่พอหรือไงนะ ... ทั้งๆ ที่เราอยู่คนละซีกประเทศแล้วนะ ยังไกลกันไม่พอหรือไง ... ฉันได้แต่เงียบ แล้วถาม "ขึ้นเครื่องที่ไหน จะไปส่ง ... ได้มั๊ย" น้ำตาก็ยังคงไหลอยู่เช่นเดิม ... ใจหาย พูดอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะบอกเธอว่ายังไง ไม่ทันเตรียมตัว ... มันงง ไหนบอกว่าอีกนานไง ... ทำไมเร็วขนาดนี้ เราจะไม่เจอกันก่อนเหรอ ... เธอคงไม่อยากเห็นเด็กขี้แยล่ะซิ ถึงเราจะไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ฉันก็ยังพอรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน คิดถึงก็ยังโทรหาได้ แต่ตอนนี้ล่ะ จะทำไง ... ไม่เจอกันเลย ไม่คุยกันเลย เธอจะลืมฉันหรือป่าวนะ ...
พรุ่งนี้แล้วที่จะไม่ได้คุยกันอีกนาน ... พรุ่งนี้แล้วที่จะไม่เห็นเบอร์ของเธอโทรเข้า พรุ่งนี้แล้วที่ฉันจะต้องคิดและพึ่งตัวเองให้มากที่สุด ... พรุ่งนี้แล้วที่จะไม่มีเมลล์ของเธอ ... ฉันคงคิดถึงเธอมาก แต่
"จะรอเธอกลับมานะ" ถึงการรอคอยจะนาน และทรมาน แต่จะรอ เพราะรู้ว่าห้ามเธอไม่ได้ ... ถ้าเธอทำแล้วมีความสุข ก็อยากเห็นเธอทำในสิ่งที่เธอเลือก "สักวันก็ต้องกลับมา สักวันก็ต้องเจอกัน" เธอบอกฉันแบบนี้เสมอไม่ใช่เหรอ ... "รักเธอนะ"
"ตาบ๊อง .. อย่าลืมฉันนะ"
Khunnaii...ღ
